1/feb09

Van 6 tot 11 februari 2009 starten Inge Ferwerda en Johanna Kint het project Next Door. Zes dagen staat de campus open voor interculturele bijeenkomsten, workshops, lezingen, films, performances, tentoonstellingen, concerten en maaltijden. Alle studenten van de Hogeschool worden uitgenodigd.

 

 

 

 

Next Door gaat uit van de unieke locatie van de Sint Lukas campus op de intersectie van diverse culturen die ons omgeven. In deze unieke omgeving wordt deze  6-daagse een opstartfase voor een permanente ontmoetingsplaats , open atelier en werkruimte van de Hogeschool. Dit open atelier doet dienst als “cross-over” of interdisciplinaire plek;  een forum tot communicatie, reflectie en tot samenwerking tussen praktijk- en theoriedocenten met studenten en de specifieke culturele omgeving waarin onze campus is ingebed.

Kunstenaars en ontwerpers met diverse culturele achtergronden ontmoeten er elkaar en werken in gezamenlijke workshops aan projecten die specifiek in het teken staan van vragen naar interculturaliteit en de impact van deze maatschappelijke omgangsvorm op onze huidige beeldtaal.
Hoe gaan we om met dit socio-cultureel gegeven? Hoe verlenen we er visuele gestalte aan? Welke methodiek hanteren we daarbij? Kunnen we, via ons onderzoekscentrum en dus vanuit onze campus, een permanente uitvalbasis maken voor interculturele veldwerkervaring en contact met de wereld?

Next Door is opgevat als project 6-daagse en vormt een onderdeel van Research lab for living culture. De activiteiten van het project zijn permanent te volgen op en worden samengebundeld in deze blog.

van 6 tot 11 februari 2009
Start in Maison Olivier, toegang via Haachtsesteenweg 138, 1030 Schaarbeek.

PITCH/ BRIEFING 48 h Brabantwijk
door Werner De Jonge, Hogeschool buurtwerking:
“Gedurende 48u wordt de Brabantwijk het decor voor al je kortfilm dromen. Ben je regisseur, cameraman, acteur, wijkgids of wil je een handje komen helpen op een filmset… Het idee is simpel: je realiseert een kortfilm (max. 15 min) in 48u en dit met zo goed als geen middelen. Het resultaat wordt 2 dagen later onmiddellijk getoond.” Voor wie dit onmogelijk lijkt check out  www.kino00.com

Kunst en vormgeving als engagement
Inleiding door Johanna Kint, Inge Ferwerda, beide initiatiefnemers van het project en Lies Declerck, vakgroepvoorzitter Media en Design.
Franck Bragigand, beeldend kunstenaar, start met toelichting van eigen werk en workshop. Nathalie Vanderick, docent Interieurvormgeving begeleidt een workshop met als thema ‘grenzen’.
Werner De Jonge, (Hoge)school-buurtmedewerker start “48 hours“.
Thomas Lommée, designer, organiseert de workshop ”open structures” met Claire Warnier.

Geëngageerde visie op niet-westerse culturen
Kunstenaar Sven ’t Jolle nodigt de studenten uit heel wat genuanceerder te kijken naar niet-westerse culturen.
Workshop communicatie met Inge Ferwerda/ Marjan Van den Berghe, docenten atelier grafisch ontwerp en reclame.

Ontmoeting met Islam
Gemodereerd debat  met Rudi Visker, hoogleraar hedendaagse filosofie aan de KUL en auteurs Lucas Catherine en Rashida Lamrabet.

Culturele identiteit: Motieven/ Patronen
Lezing Arabische vormgeving in westerse context, door Fenna Zamouri, grafisch ontwerper, met aansluitend een workshop door Fenna Zamouri en Annelies Vaneycken, docent atelier grafisch ontwerp. Lezing/ workshop Cindy van den Bremen, designer.

Visuele Antropologie
Filmmaakster en onderzoekster An Van Dienderen geeft een exposé over haar eigen interculturele veldwerkervaringen, met workshop.

Getuigenissen en finissage
Ronnie Ramirez en Miel Van Hoogenbemt, docenten atelier documentaire film, vertonen films van en met studenten (documentary film/film projections), en begeleiden een workshop documentaire film.

Wie is wie?

Voor kunstenaar Franck Bragigand is kunst te veel een instituut waar te weinig mensen aan deelnemen. Hij probeert dan ook, met zijn manier van werken, de kunst van de rand naar het midden van de maatschappij te duwen. Op deze manier engageert hij zich samen met zijn werk om op een respectvolle en betrokken manier te leven en motiveert hij anderen dit ook te doen.

Zijn workshop betitelde hij als: “The subject of the workshop is about considering the world around us before putting an object in it. Why should we produce something knowing that the garbage can is already full. I could ask the students in advance to do something for that day, for example: ‘ Produce something without adding new things to the world. Create something needed for humanity,with what you have already. ‘ Difficult I know, but maybe one could answer with a simple concept…then the object is a  subject. I made a workshop some years ago at the Minerva Academie, asking the students to do something about paint without paint. The results were incredible. I trust in a heavy question, it produces ideas. Sometimes, a question doesn’t need an answer, just because the question is not relevant enough…”

Natalie Vanderick studeerde architectuur en urban design in Brussel en New York. Na enkele jaren ervaring in Nederland en België op bureau’s waar gewerkt werd op de schaal van object tot stedelijk weefsel kwam ze terecht in Sint Lukas Brussel. Hier was ze vooral betrokken bij de ateliers Interieurvormgeving. Momenteel is ze opleidingscoördinator Interieurvormgeving.

Thomas Lommée beperkt zichzelf niet tot de vormgeving van een product, maar probeert zijn werkgebied te verbreden naar het fysieke, digitale en sociale netwerk waarbinnen producten circuleren. Het ontwerpproces ontvouwt zich hierbij in een creatief onderzoek waarin de designer allereerst inzicht probeert te krijgen voor er vervolgens op te reageren. Het beschrijft een evolutionair traject waarvan zowel de globale structuur van het geheel als de onderlinge relaties van de delen begrepen moeten worden om nieuwe connecties te kunnen maken. Het resulterende ontwerp manifesteert zich zodoende als contextuele interventies, ‘hacks’ en bypasses die nieuwe services en omgevingen rond de geïntegreerde objecten genereren. Na zijn studie aan de Design Academy Eindhoven, Les Ateliers Parijs en het Institute without Boundaries in Toronto werkte Thomas Lommée samen met verschillende creatieve onderzoekslaboratoria in Europa en China.
Lommée werkt aan een nieuw project genaamd Open Structures. Het Open Stuctures project is een poging tot de definiëring van een driedimensionale open source code voor onze bouwomgeving. Het project probeert een soort van collectieve LEGO te ontwikkelen waar iedereen, van de producent tot de ambachtsman, zijn eigen blokken kan ontwerpen, maken, ruilen en verhandelen met anderen door middel van een online componenten database. Dit zal uiteindelijk resulteren in een open modulair systeem, een altijd groeiende 3D puzzle van compatibele delen, met een eindeloze variatie aan dynamische ‘patchwork’ structuren en bouwomgevingen. Met deze workshop nodigt Lommée studenten uit om mee te denken en te bouwen aan dit open modulaire bouwsysteem.

Het werk van Sven ’t Jolle heeft een sterke maatschappelijke ruggengraat en wordt gekenmerkt door zijn geëngageerde visie op niet-westerse culturen. Hij vermengt historische, politieke en sociale elementen tot een geheel eigen beeldtaal. Zijn oeuvre bestaat uit installaties, sculpturen, tekeningen, collages en schilderijen, waarvoor hij zijn inspiratie onder ander vindt op zijn buitenlandse reizen. Banale ‘symbolen’ uit de Westerse reclame worden gecombineerd met Arabische of vreemde tekens en landschappen. Met zijn eenvoudige, directe beelden roept hij verontrustende associaties en gedachten op. De op het eerste zicht vreemde, maar doordachte combinaties creëren nieuwe betekenismogelijkheden en ze nodigen de toeschouwer uit om na te denken over de vaak simplistische, clichématige manier waarop vanuit het Westen naar Oosterse culturen gekeken wordt.

Sven ’t Jolle : “De workshop is opgevat als een verbeeldingsoefening waarin de deelnemers gevraagd wordt zich te verplaatsten in de rol van de zogenaamde “ander” maar dan als Belgische migrant (kunstenaar) in een ander land en de hiermee verbonden verwachtingspatronen van het nieuwe thuisland.  Uitdrukkingsvorm? Een beeldverhaal in de ruimste betekenis van het woord (=opeenvolging van (min 2) beelden ,zowel 2 als 3d, die door nevenschikking een nieuwe betekenis kunnen oproepen)  In die zin is het ook  discipline overkoepelend en overstijgt het de opsplitsing tussen  toegepaste en vrije kunsten, want interessant voor iedereen die met beelden werkt. (Mijn favoriete boek hierover is een beeldverhaal over het beeldverhaal: “Understanding comics, the invisible art” van Scott McCloud. Een andere referentie:  “Arab comic strips, politics of an emerging mass culture” van  Allen Douglas en Fedwa Malti-Douglas) De piste om de studenten ook buiten te laten werken vind ik een prima idee.”

Met  Iconen in de beeldcultuur organisereInge Ferwerda en Marjan van den Berghe de workshop “verschillen en gelijkenissen”. Wat typeert de beeldcultuur van jongeren in een culturele smeltkroes zoals Brussel/ Schaarbeek is. Wat inspireert hen, wat roert hen, waar kijken zij naar op…wat zijn hun ‘iconen’, hun ‘clichés’? Wat is gemeenschappelijk en wat is er verschillend? Waar dromen zij van? Waar geloven zij in? Wat motiveert hen en welke iconen/ patronen herkennen we? De studenten gaan op onderzoek naar leeftijdgenoten in de buurt. Door middel van observatie, interviews, en het verzamelen van beeldmateriaal brengen de studenten de beeldcultuur van de jongeren in beeld/ in kaart. Met het beeldmateriaal, knipsels, foto’s, video, voedsel, kleding, stoffen en de verhalen wordt er een grote mindmap gemaakt op een muur van het huis..deze mindmap groeit elke dag verder. We kunnen de geïnterviewde jongeren uitnodigen om commentaar te geven en eventueel mee te werken.

Rachida Lamrabet is een Vlaamse schrijfster van Marokkaanse origine. Naast auteur is zij ook juriste voor het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding. In 2006 won zij de Kif Kif literatuurprijs met het verhaal Mercedes 2o7. In 2007  debuteerde Lamrabet met Vrouwland, een verhaal over jonge mensen die dromen van een beter leven. In 2008 verscheen Een kind van God

Rudi Visker is gewoon hoogleraar aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte, Leuven. Hij publiceerde onder andere Vreemd gaan en vreemd blijven. Kleine filosofie van de multiculturaliteit (2006) en Lof der zichtbaarheid. Een uitleiding in de hedendaagse wijsbegeerte ( 2007).  Het werk van Lévinas, Heidegger, Hannah Arendt en Michel Foucault  zijn prominent in zijn geschriften aanwezig. Visker zal het tijdens de lezing op 8 februari hebben over multiculturele verschillen in de publieke ruimte.De lezing zal bestaan uit drie delen: Eén. Een situering van de notie van multiculturaliteit vanuit een filosofische invalshoek. Twee. de publieke ruimte. Drie. Een symboliserende publieke ruimte. De drie delen zullen worden geïllustreerd met concrete voorbeelden.

Lucas Catherine  gaf een uiteenzetting over de evolutie van de moslimwet (sharia) en hoe de fundamentalisten die evolutie negeren en de wet via de eigen politieke agenda interpreteren, zonder met die evolutie rekening te houden. Lucas Catherine is een beslagen schrijver met een heuse reeks boeken op zijn actief. Van zijn hand verscheen onder meer Keukens aller landen. Een smakelijke historie (1997) . Koken leerde hij in Brussel en eten bij de Chinezen, Arabieren en Indiërs en vond die vreemde keukens lekker…

Annelies Vaneycken studeerde aan de Hogeschool Sint Lukas Brussel en aan het Sandberg Instituut te Amsterdam. Momenteel is zij werkzaam als grafisch ontwerper, richtte zij Trans-ID, studio voor visuele communicatie te Brussel op en geeft zij les bij de afdeling Grafisch Ontwerp aan de Hogeschool Sint Lukas Brussel. Zij verzorgde publicaties voor uiteenlopende organisaties zoals ‘Performance Hotel’ voor choreograaf David Hernandez (USA) en ‘Hiawatha’ voor curator Hilde Bouchez (BE) en journalist Jesse Brouns (BE). Daarnaast werkt zij aan eigen projecten, waaronder het in 2008 samen met Filip Van Dingenen gerealiseerde project ‘Expeditie Francka’, een artistiek project over begrippen als migratie, ecologie versus economie en toerisme. Cultural Fusion Wall is een workshop rond patronen en motieven die gebruikt worden op stoffen, behang en tegels. Tijdens de workshop wordt aan studenten gevraagd om onderzoek te doen naar deze patronen en motieven (die typisch zijn voor de cultuur van het midden-oosten) en deze op een creatieve manier te herinterpreteren. De motieven kunnen zich mengen, muteren en transformeren naar een ‘Belgische’ of westerse vertaling, of mixen tot een ‘fusion’ van westerse en niet-westerse symbolen, patronen en motieven. Uiteindelijk zullen de patronen die de studenten ontwikkeld hebben resulteren in diverse behangpapieren waarmee de muren van het huis in de Olivierstraat behangen worden. Naast de vernieuwde patronen zullen de studenten aangezet worden tot herinterpretatie van het medium ‘behangpapier’ om deze uit zijn klassieke context te halen.

Fenna Zamouri behaalde haar master grafisch design aan de Hogeschool Sint Lukas Brussel en werkt als freelancer voor het Vlaams-Marokkaans Cultureel Huis DAARKOM dat in 2008 zal openen. De in België geboren Marokkaanse ontwerpster heeft een grote fascinatie voor typografie en dan met name de Arabische.

Cindy van den Bremen werkt als ‘contextueel’ designer en creatief adviseur. Ze werkt zowel in opdracht van derden als voor eigen projecten, zowel individueel als met in co-creatie met andere (creatieve) partijen. Voor haar Capsters, een aantal ontwerpen voor sluiers die speciaal ontwikkeld zijn om te sporten, ontving zij een Good Design Award. Cindy gelooft dat vooroordelen worden veroorzaakt door een gebrek aan informatie, interesse en empathie. Ze wil als ‘contextueel’ designer de interesse van anderen aanwakkeren en informatie geven waar mensen normaal gesproken niet in geïnteresseerd zouden zijn, om op die manier bij te dragen aan een betere wereld. Zij stelt een reis rond de wereld voor in 80 minuten, met  accent op  normen en waarden in mode, kleding, religieuze drachten, schoonheidsidealen (piercings en tatoeages in verschillende culturen), sociale codes (gebruik van kleur, symboliek, non-verbale-communicatie).

 An van Dienderen valt als cineaste vooral op door haar kritische kijk op film. Na haar master in documentaire regie (Hogeshool Sint-Lukas, Brussel), verbleef An van Dienderen op uitnodiging van Trinh Minh-Ha als visiting scholar aan de University of California, Berkeley. In 2004 doctoreerde ze in Vergelijkende Cultuurwetenschappen met een BOF-beurs aan de universiteit van Gent met het proefschrift: Production Processes as a Site of Critique. Ethnographic Research into the Mediated Interactions during Documentary (Film)Production. Ze publiceert (inter)nationaal over visuele antropologie, culturele diversiteit en stedelijkheid, met de focus op de relatie tussen artistieke processen en de samenleving. Daarnaast richtte ze samen met Didier Volckaert het artistieke productiehuis Elektrischer Schnellseher op waarin ze samen verschillende (inter)nationaal bekroonde documentaires realiseerden.

Is filmische communicatie binnen een stadsbuurt mogelijk ? Ronnie Ramirez: Onze studenten komen voor het grootste gedeelte uit Vlaanderen en hebben een totaal foutief beeld over Brussel, zij hebben zelfs een beetje angst van de grootstad. In het tweede jaar van onze documentaire opleiding proberen wij de student voeling te laten krijgen met de sociale realiteit in Brussel, om hen zo vertrouwd te maken met hun nieuwe ‘biotoop’. Er staan daarom twee oefeningen op het programma : een langlopende oefening, het bestuderen van een opgelegde Schaarbeekse straat, dus in de omgeving van de school, waarbij de zoektocht naar een juist personage belangrijk is en een kortere, meer directe oefening, het portret maken van een openbare ruimte waarbij vooral de observatie belangrijk is. Op die manier komen de studenten niet alleen in contact met mensen van verschillende sociale lagen van de bevolking, maar ook met verschillende nationaliteiten en met diverse sociale diensten. Ze leren inzien dat een grootstad niet altijd synoniem staat voor anonimiteit en onveiligheid.

Film bestaat ook in volksbuurten : film is immers de kunst bij uitstek voor een collectieve samenwerking. De filmgeschiedenis bewijst ten andere dat dergelijke initiatieven dikwijls resulteerden in films en dat vermaarde regisseurs beroep deden op diverse volksbuurten (zie het Italiaanse neo-realisme).
‘Culturele’ buurtwerking wordt echter zelden voldoende door onze overheid gesubsidieerd, terwijl dat er naast het dagdagelijkse leven in een buurt ook wordt gecreëerd, gedacht, gefilosofeerd … maar de creatie wordt te vaak gebagatelliseerd of in het beste geval enkel sociologisch onderzocht. Het intellectuele en culturele potentieel van de diverse stadswijken wordt dus onvoldoende gevaloriseerd. De creatie riskeert dus te verdwijnen (vooral in periodes van economische crisis) en het ‘overleven’ wordt het belangrijkste.
Onze grote vraag is : is het een utopie om te denken aan de oprichting van een sociale wijktelevisie, waarbij alle kunsttakken zouden verenigd worden, gemaakt en bedacht door de ‘gewone burger’?
Wij willen deze vraag voorleggen aan de diverse verenigingen die zich bezighouden met socio-culturele vorming, maar ook aan wijkcomités en buurtwerkers.

Contextualisering van de thematiek door Ronnie Ramirez, met als gastsprekers: Frédérique Lecomte, Mourad Boucif, en  Lazhari Abdedaim

Raphaël Antoine « Place Pogge »
Jean Baptiste Dumont « Brusilia »
Isabelle Tolenaere & Kathleen Peeters « Trilogie »
Pablo Castilla « neptunium »
Katrijn Geeraerts « Josaphat »
Dieter De Swarte « Compte croisé de la Grande Rue au bois » 24′
An Koenen « Chaussée d’Helmet »
Liesbeth De Ceulenaer « Squat »
Valentine Roels « c’était au temps » 14′
Emma de Swaef « Rue Gallait »

Mourad Boucif. Née en Algérie en 1967 de parents marocains ; ces derniers immigrent en France quand Mourad à 10 mois. Cinq années plus tard, ses parents décident de s’installer en Belgique. Educateur de formation et de profession, Mourad Boucif travaille depuis 1993 dans le tissu associatif bruxellois. Son expérience est forgée sur le terrain, à partir de réalités qu’il rencontre à travers différents publics « fragilisés ». Mourad travaille avec différentes associations, ONG humanitaire belges et internationales et est très actif dans différentes causes . En 2006, il crée le Collectif pour la Mémoire et la Dignité. Une structure indépendante militante pour les droits des anciens combattants issus des colonies. Très vite, il s’intéresse également au cinéma ; il y conçoit ses nouvelles armes Sa principale préoccupation ; l’exclusion sociale, généré par les mécanismes inégalitaires. Il réalise plusieurs œuvres « Kamel », « Au-delà de Gibraltar » « La couleur du Sacrifice » qui circulent énormément à travers les réseaux associatifs et les milieux populaires. Ces œuvres sont également couronnés de prestigieux prix dans de nombreux festivals internationaux. Les thèmes abordés dans ses films tournent autour de l’identité, la diversité culturelle, la rencontre, nos certitudes…

Frederique Lecomte is dramaturge e n directrice van Theater & Verzoening. Zij realiseert professionele voorstellingen met acteurs afkomstig uit kwetsbare gemeenschappen (bevolkingen in conflict of postconflict zones, gemarginaliseerden, gevangenen, slachtoffers van folteringen, verslaafden, patiënten in therapeutisch milieu, enz). Het theater is niet alleen een plaats van representatie maar van verandering waar acteur en toeschouwer een ervaring beleven die de weg opent naar bewustmaking, verzoening en vertrouwen. Aan audiovisuele representaties werken vanuit deze specifieke methodologische invalshoek, baant een weg naar het experimenteren met of toeëigenen van de fictiefilm.

Frederique Lecomte, metteur en scène, auteur dramatique,  directrice de Théâtre & Réconciliation.  Crée des spectacles professionnels avec des acteurs issus de communautés vulnérables : populations dans des zones de conflits ou post-conflits,  marginalisés, détenus, victimes de tortures, toxicomanes, patients en milieu thérapeutique etc. Le théâtre n’est plus seulement un lieu de représentation, il devient un lieu de transformation où acteurs et spectateurs vivent une expérience qui ouvre la voie à la sensibilisation, à la réconciliation, à l’apaisement. L’intérêt de s’ouvrir à des représentations audiovisuelles à partir de sa méthodologie ouvre une voie vers l’expérimentation ou la ré-appropriation de la fiction.

Lazhari Abdedaim is regisseur van de film ‘Hiphop Favella’ en is coördinator bij de mobiele regie voor cultuur.

Miel van Hoogenbemt is vanaf 1985 zelfstandig filmmaker. Hij maakt documentaires en langspeelfilms met internationale erkenning. Daarnaast werkt hij voor televisie en is hij lid van de selectie-commissie van het VAF (eerste fictiefilm) en was jarenlang lector van het C.B.A. (subsidies voor documentaires).

Ronnie Ramirez is zelfstandig cameraman en documentairemaker. Zijn films hebben meerdere internationale onderscheidingen gekregen. Palestine, those who keep the key (2003), Plein Publiek (2004), Les fantômes de Victoria (2000) en Absent world (2004). Zijn werk wordt gekenmerkt door een kritische houding gecombineerd met een sociaal- en poitiek engagement die tevens aansluit bij zijn recente activiteit als docent in Cuba en Venezuela bij de participatieve televisies. Sinds vijf jaar is hij ook docent in de Hogeschool Sint Lukas bij de documentaire afdeling.

Daarnaast…

brewat, harira,kefta… deze exotische gerechten klinken als muziek in de
oren. Na ‘Ontmoeting met de Islam’ zorgt Zahia Belkhiri  voor een
overheerlijke Marokkaanse brunch die plaats vindt in Sint-Lukas,
Groenstraat 162-184, verdieping 0 (glazen loopbrug).

EVA vzw: ELAN

EVA (Emancipatie via Arbeid) vzw maakt werk van de sociaal-economische integratie van sociaal achtergestelde groepen via de creatie van duurzame, aangepaste tewerkstelling. ELAN is een horeca-initiatief dat een aantal voorname keukenprinsessen heeft voorgebracht.


Advertisements